سخن‌رانی دوکتور فدامحمد پیکان معین عرضۀ خدمات صحی وزارت صحت عامه در نشست هفتۀ بسیج مبارزه با مواد مخدر در شفاخانۀ هزار بستر معتادان

به نام پروردگار بزرگ که انسان را آفرید و او را به نیکوکاری هدایت فرمود!

 

همکاران گرانقدر، خانم‌ها و آقایان السلام علیکم  و رحمت الله وبرکاته!

تردیدی نیست که هم اکنون در افغانستان، درکشورعزیز ما مبارزه در برابر مواد مخدر با دوبعد تنفیذ قانون وکاهش تقاضای موادمخد جریان دارد؛ اما باید اعتراف کنیم که این همه تلاش‌های که صورت می‌گیرد هنوز درامر مبارزه با مواد مخدر بسنده نیست. دامنۀ مبارزه با مواد مخدر و جلوگیری از اعتیاد را باید چنان کسترده سازیم بتوانیم که  بر تمامی شهرها و دهکدۀ های کشور نظارت کامل داشته باشیم که دیگراعتیاد زنده‌گی هیچ جوانی را به دود و خاکستر بدل نکند!

راه مبارزه در برابر مواد مخدر و اعتیاد راه دراز، پرخظر و پر از چالش است و ما چاره‌یی نداریم جز آن که این راه راه طی کنیم.

فاجعۀ کشت و تولید موادمخدر، که زمینۀ ساز اعتیاد نیز می شود، چنان سونامی خاموش نسل جوان کشور را و در حقیقت همۀ کشور به سوی تباهی و جبران ناپذیری به پیش می برد.

می دانیم که این امر روزتاروز زمینۀ بیشترگسترش فساد، جرایم جنایی و گسترش بیماری‌های گوناگون وابسته به استفادۀ مواد مخدر در کشور فراه می‌سازد.

 

افزایش کشت و تولید مواد مخدر در کشور با چهار دهه جنگ، رابطۀ تنگاتنگی دارد. این امر روشن است که بخش بزرگی نیروی محرکۀ ماشین جنگی گروه‌های هراس افگن وابسته به پولی است که از مواد و قاچاق آن به دست می‌آورند.

این امرهرشهروند کشور را بر آن می‌دارد تا در امر مبارزه با مواد مخدر و گروه‌های قاچاق با نهادهای گوناگون دولتی سهیم دوامدار داشتهعه باشند.

بر اساس تحقیقاتی که به سال 2015 صورت گرفته است استفاده کننده‌گان مواد مخدر در کشور به  دوملیون تن می‌رسید که از این میان ده تا پازنده در صد که به 300 تا 400 هزار تن می‌رسد  در بلندترین حد اعتیاد قرار دارند.

کشور های که در امر مبارزه با مواد مخدر پیروز بوده اند، آنان مبارزۀ همه جانبه و فرگیری را نه تنها در امر جلو گیری از گسترس اعتیاد، بلکه مبارزه سخت‌تری را در جلو گیری کشت و تولید مواد مخدر و قاچاق آن نیز راه اندازی کرده اند. مبارزه با مواد مخدر یک مبارزۀ همه جانیه است و باید همه جوانب آن در نظر گرفته شود.

باید بپذیرم که ما هنوز برنامه فرا گیر وقایوی وجلوگیری کننده برای کنترول این پدیده نداشته ایم و تا این‌که شرایط کار و فرصت های زنده گی سالم را برای جوانان کشور فراهم نسازیم این مصیبت می‌تواند هم‌چنان ادامه داشته باشد شاهد تباهی مردم خود خواهیم بود.  این نکته را هم باید در نظر داشت که حل این مشکل در توان یک این یا آن ارگان یا بخش نیست. باید با هم‌آهنگی با پشت‌کار بیشتر و باتعهد بیشتر همه بخش‌ها دولتی و رده‌ها گوناگون در کنار هم بیستند و به این مبارزع ادامه دهند.

 

آخرین گزارش‌ها نشان میدهد میزان تولید مواد مخدر در کشور تا مرز ۱۰۰۰۰ متریک تن رسیده است که  یم رقم بسیار تکان دهنده است.  اولید مواد مخدر در کشور در خالی رو به افزایش است که کمک های جهانی درین خصوص همه ساله کاهش می یابد. این امر نباید تعهد ما را در امر مبارزه ضعیف سازد؛ بلکه باید با در نظر داشت این وضعیت هم چنان در این راهه گام برداشت.

درسطح کشور هم اکنون 105 مرکز صحی دولتی برای درمان معتادان به مواد مخدروجود دارد که به گونۀ پی‌گیر به کار خود ادامه می‌دهند. این مراکز  در 32 ولایت و حدود ده ولسوالی قرار دارند.

به گونۀ مجموعی در این مراکز این ظرفیت و جود دارد که سالانه 40000 تن معتاد زیر پوشش خدمات صحی قرار داده شوند.

این ظرفیت نسبت به شمار معتادان موجود بسیار اندک است. با افزایش تعداد بسترها ومراکز نمی‌شود که این پدیده را مهار کرد، زیرا تداوی به تنهایی راه حل نبوده  بنآ   تنفیذ قانون مبارزه با قاچاق و تخریب کشت کوکنار و فرصت های شغلی برای جوانان  راه اصلی مبارزه با مواد مخدر اند.

اعتیاد به مواد مخدر عامل شیوع سایر امراض مانند زردی های نوع ( بی وسی ) توبرکلوز و ایدز می شوند.  در یک بستۀ پیشنهادی برای مبارزه با مواد مخدر می‌توان به نکته‌ها زیرین تامید کرد:

  • تنفیذ قانون جهت جلوگیری از کشت، تولید و قاچاق مواد مخدر.
  • آغاز برنامه گستردۀ وقایوی برای اقشار گوناگون مردم  در تمام کشور باعرضۀ بسته های خدماتی.
  • بودجه ویژه و امکانان لازم  برای مبارزه با مواد مخدر.
  • تعقیب قاچاق‌چیان بزرگ و سپردن آنان به پنجه قانون
  • فراخوان ملی برای تمام مردم افغانستان برای اشتراک در  یک مبارزه ملی علیه مواد مخدر.
  • ایجاد هم آهنگی های ملی و جهانی.
  • استفاده از تجارب موفق کشورهای که شرایط افغانستان را داشته اند،

از همین جا برای همه مردم افغانستان این پیام رامی رسانم که امسال هفتۀ بسیح مبارزه با مواد مخدر با شعار « مواد مخدر تباه کننده است، بیایید علیه آن بسیج شویم!»  آغاز شده است. آیا راه دیگری  داریم، جز آن که همه گان چه ارگان‌های دولتی ، چه نهاد مدنی و مذهبی و رده‌های گوناگون اجتماعی مردم  با چنین شعاری به هدف ریشه کن سازی کشت و تولید مواد مخدر و مبارزه با اعتیاد بسیج شویم، ما بسیج می‌شویم راه همین است دیگر راهی وجود ندارد.

پایان